Τα χελιδόνια του φθινόπωρου


     Έρχονται πάλι, τιτιβίζοντας, γελώντας και σπαθίζοντας τους δρόμους. Μέλι και γιασεμί, φωνές αηδόνια κι άγρια πουλιά. Χρωματίζουν τις θλιμμένες πόλεις και ομορφαίνουνε τις ώρες μας.Τετράδια, μπογιές μολύβια, Νέα, Αρχαία, αριθμοί, υπολογιστές. Πίνακες ζωντανοί, γλυκά πρόσωπα, εμβόλιμα στην αγριάδα και στην κατασκευασμένη ασκήμια.
     Τα ξυπνητήρια που θα πάρουνε φωτιά. Οι μπόμπιρες που θα σηκώσουνε στον ώμο τους τη γη με μία τσάντα. Οι έφηβοι που θα βαδίζουνε γυμνοί το δρόμο τού αύριο. Τις μέρες τους σαϊτεύει φτερωτός θεός. Αντιπαλεύουνε το σύστημα, την τάξη, την αβεβαιότητα, το χάος.
     Κι εμείς στο έλεος μεταλλαγμένης εποχής με αψιθιά και χείμαρρο στα χέρια. Σε κύκλο ανελέητο του χρόνου καθώς εικόνες θλίψης παρελαύνουν στις οθόνες και στις ζωές του κόσμου ο πόνος γευματίζει ασταμάτητα. Κι έχει η ελπίδα μας φθινόπωρο.
     Τα χελιδόνια θα φωλιάσουν στα θρανία κι οι δάσκαλοι, οι τυχεροί, θα ταξιδέψουνε μαζί τους πίνοντας απ’ το αθάνατο νερό να ισορροπούν τους καθημερινούς θανάτους.
     Κι εμείς θα κρατηθούμε πάλι απ’ τα μάτια των παιδιών. Θα κολυμπήσουμε στα καθαρά νερά τους που λαμπυρίζει της αθωότητας το φως και μας ζητάει τόπο.
     Να θυμηθούμε την καρδιά.
     Να μην ξεχάσουμε εκείνο το παιδί που έχει κουρνιάσει στον καθρέφτη, διωγμένο απ’ τα κατά συνθήκη ψέματα.
     Να του ζητήσουμε συγνώμη και να ντραπούμε γιατί μεγαλώσαμε.


''ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ''


 

Σεπτέμβρης


      Ανομολόγητα χαράχτηκε το καλοκαίρι και κολυμπήσαμε σε κόκκινες θάλασσες με αχρωματοψία αθεράπευτη, αφού, ξένη η λύπη, ξένος ο θάνατος, αριθμός είναι που περνάει στις οθόνες βιαστικά.
      Σκάφη λευκά στο πέλαγος, έχουν παράταση Αυγούστου και στο κατάρτι με τιμές πλειστηριασμού, αγορασμένα σκέλη.
      Στις γειτονιές φυσάει θυσίες, σάρκες, οργή, αποκεφαλισμούς. Αλλόκοτη του χάρου ηδονή, πείνα, σφαγείο στο φως κι ο πόνος να φτύνει τις χαρές κάθε
ξημέρωμα.
      Σε λίγο θα 'ρθουνε τα χελιδόνια του Σεπτέμβρη. Μέσα σε αίθουσες ονείρων θα γράφουνε την αλφαβήτα με τα καθαρά τους μάτια. Θα στέλνουνε φιλιά απ' το παράθυρο, να ταξιδέψουν όπου αγαπούν.
    Με τα μικρά τους χέρια θα τραβούν τις λερωμένες μας ζωές στον Ιορδάνη. Κάποιοι θα φτάσουν, άλλοι θα διπλωθούν στα δύο.
    Μην πεις και πάλι τρεις φορές ''ουκ οίδα’’
.

 ''Το κυρίως σώμα''
















Το τραγούδι


Και ξεχύνονταν όλες οι φυλές του αγέρα
στροβιλίζοντας ελιές και νεράντζια
αγκαλιές και λασπωμένα πόδια κι άμμο χρυσή
που κλεψύδρα στην αγάπη μονάχα
καθώς ο ιδρώτας έχτιζε παράθυρα στον ουρανό.
Κι ήταν απλά σαν κοίταγμα μωρού τα όνειρα.
Κι ήταν όλα απλά σαν ψωμί
και θυμάρι της Μάνης.
 
''ΧΡΩΜΑ ΑΥΡΙΟ''







Στους δρόμους των πληγών

Κοιμήσου.
Θα σε νανουρίσω τους άρτους του Χριστού
και τα χειλάκια σου θα βρέξω δάκρυ
κι αγάπη αχώρητη.
Αυτή που λέει το άγραφο τραγούδι.
Αυτή που 'ναι πολύ βαθιά στα μάτια σου,
που ικετεύει τα φαρμακερά μας χέρια
κι απλώνει ακατάσχετες φτερούγες 
στους δρόμους των πληγών
© Σκουρολιάκου Μαρία

Δελφικό νερό


Γι' αυτό 
πες όχι στους Δαναούς 
και στη μαγεία της ζωής δώρισε τις ώρες 
που αποδήμησαν στις εύκρατες συνειδήσεις. 
Τούτα τα υψωμένα χέρια δέσε γροθιά. 
Ανάβαση στο άρμα του Ηνίοχου και
''Πέρας επιτελεί μη αποδειλιών''!
''Ύβριν αμύνου''!
'’Υβριν μίσει''!

                                                                                                        
''Ακάθιστος λόγος''

Δελφοί: Φωτο Κωνσταντίνος Μπούρας
  

Καλοκαίρι


        Το αίμα της Ανατολής ρούχο στην πλάτη των βουνών. Απέραντη κηλίδα στο σώμα της θάλασσας. Νυσταγμένα μάτια στον καθρέφτη του ορίζοντα με την κόκκινη σημαία της καρδιάς καλημέρα. Φως, πανάκριβο δώρισμα χωρίς ανταμοιβή, σεντόνι ουρανός, ηδονή του ήλιου, άμμος κεντημένη με πατούσες.
        Ερωτική συμφωνία, ένα κλειδί για το όνειρο και να 'σαι έξω από τείχη που η ασφυξία ψυχοκρατεί, μακριά από εικόνες λαμπερά σκοτεινές, μάταια τάματα, που αναγελά ο χρόνος στο μονόδρομο της δύσης.
        Έξω, με το χρώμα της ελπίδας πρόσωπο, πουλιά συνθήματα, μεθυσμένα τζιτζίκια και τα πικρά των ωρών βαφτίζεις γνώση καθώς χορεύει η μέρα πίνοντας γιασεμί.
       Φυσάει άκου, μέλι, μάνα, θυμάρι, βράχος, ματωμένα γόνατα, γρύλος, πεφταστέρια, άγρια βατόμουρα, δάκρυα πρωτινά, φιλιά μαλάματα.
       Τούτο το φυλαχτό κράτησε για το ταξίδι, στις θάλασσες, στον ήλιο, στο σύμπαν όσων έχεις κι αγαπάς.
      Ακούς, εκεί να ταξιδεύεις…


''Ακάθιστος λόγος''